Vexo nunha das miñas bítaras favoritas, un video que coido que é espello nos centos educativos: necesidade de liderazgo organizativo, implicación, formación…todo da man dunha comunidade de docentes “Los Quemaos” .
Ao fio do aporte do noso compañeiro Suso Lojo (Ceip de Arzúa) na lista de correo de EDIga.net, comento unha nova que fará chover rios de tinta sobre o inflamable discurso:
Aparellos TIC “lowcost vs high cost” na procura dun “right cost” ou galeguizando, a pesquisa da triple B (Bo, bonito e barato)
Noutra lista; DIM , falouse tamén longo e tendido do tema, ideas coma; usabilidade, robusted, fiabilidad, automatismos, electrodomésticos TIC, IKEA TIC, autoxestión dos centros, nivel coñecemento 0, etc…puxéronse na mesa en posturas ben diferenciadas que tiñan como punto en común o cambio metodolóxico necesario en educación.
Ultimamente se me da dado por decir en los cursos que notebook es como ikea, totalmente modular: este mp3 lo combino con esta imagen que me sirve para esta actividad. Luego pillo este flash de otra actividad y la meto en la actividad porque me combina muy bién, Todo encaja, todo funcional.
A era da tocabilidade é un feito tal e como o comentabamos noutros post, así como a “morte do Ordenador” e outro tal e como se pode leer no informe Davos 2008:
“Lendo as conclusións sobre “New Tech” do encontro do WEF 2008 (Davos) (Foro Económico Mundial) vou sacando unha serie de conclusións que imprimiran ritmo a industria tecnolóxica, por defecto ao consumo e como non, a educación.
- O PC de sobremesa está morto, tal e como coñecemos, baixaran baixaran e baixaran os prezos dos mesmos xa que se desmerecese o uso de semellantes mamotretos, a portabilidade e a clave.
- Os portátiles líderes dos próximos anos, cada vez máis “portátiles”.
Por defecto o Great Hit educativo será a incorporación de tecnoloxia móvil na aula, PDAs…”
Con todo unha serie de iniciativas educativas aúnan ambas tendencias en aras de introducir a tecnoloxía dunha manera cotiá en obxectos de uso doméstico; “Proxecto Bowl” un claro exemplo do poder das accións naturais e o sentido común en aras a interacción multimedia.
A esencia do Proxecto explora como interactua un neno de dous anos con contidos audiovisuais utilizando os seus xoguetes identificados con tecnoloxía RFID (emisores) e un simple Bowl (receptor) conectado a un PC.
Así pois, se un neno que ver unhas imaxes/vídeos/xogos do seu peluche preferido bota o obxecto no bol e as visualiza na pantalla.
Teño visto e vivido relatorios EDI con dous persoas, tres, catro, unha ducia, dúas ducias, tres dúcias,…pero nunca vira un bis a bis dun EDI vs 250 persoas!!!.
O gallo e que se están a celebrar en Vigo (IES Politécnico) unhas macroxornadas (non por tempo senón pola inxente cantidade de xente) sobre o “fenómeno EDI” (Iker Jimenez chamarao así apartir de agora .
O relatorio vivido foi o pasado Luns, da man da nosa benquerida compañeira Belen Junquera (BJ, para as amizades).
BJSHOW!!! música, baile, son e creatividade…unha resposta axeitada as necesidades do momento. Risas, cercanía, complicidade e compañerismo…dentro deste entorno falabase do EDI; unha mera escusa. Así pois a nosa compañeira lidou cun público entregado polo fenómeno, 4 horas de tirón!!!.
Cartafoles, anotacións, preguntas, repreguntas,…e faladoiros espontáneos polo baixiño altamente enriquecedores para todos/as, xérmolo da cooperación: “¿e ti de onde ves?, ¿e como dis que fas iso?, ¿pasame o teu mail?, ¿estamos en contacto?”
O Formato das Macroxornadas, técnico-práctico, ao meu parecer, non todo o axeitado que debería para un público tan numeroso ¿Quizais unha rolda de experiencias con relatores de todo tipo?, ¿organizado por temáticas?, ¿Máis aspectos organizativos, os cales supoñen o 80% do uso deste soporte en centros onde a ratio do EDI con normalidade é de 1/200 alumnos/as?…
…ás veces esqueciaste un de estar nun auditorio con 200 e pico persoas e gran parte do éxito de esa sensación debíase a frontwoman que micro no peito facía e desfacía, “dramatizaba” os contidos e desdramatizaba o fenómeno EDI.
Parabéns!!!
P.D: A presencia de Elmo neste post?…iso mellor llo preguntades a devantida (Premede sobre as partes do corpo)
De cuando en vez, recibo algún mail telegráfico de mi “alter ego” que llama a mi conciencia sobre las promesas incumplidas. No suele tener mucha verborrea, sino mas bien un par de palabras clave al estilo de : “mundo tech” ..” reflexiones”… que causan en mi una catarsis casera .
Por un par de segundos, me liberan de la realidad cotidiana y me transportan a ese nuevo escenario educativo. Allí estamos, como en un sueño, rodeados de toda la cacharrada tecnológica asociada a las TIC. Veo gente manejando algunos gagdets recién inventados que hacen las delicias de los alumnos: un encerado digital sensible al guiño de mis ojos, que pasa pantalla con el derecho y que ejecuta vídeo de repaso con el izquierdo.
Y divago sobre que será realidad y que ficción en años venideros. Porque ya lo dijo Arthur C. Clarke en su tercera ley: “Cualquier tecnología lo suficientemente avanzada es indistinguible de la magia”. Y esto me lleva a preguntarme cual será nuestro papel como profesores en todo esto. Si vamos a poder disponer de una tecnología así para enseñar, tal vez tendremos que trabajar bajo las leyes del encanto. Ser hechizeros de las ciencias, las letras y las artes.
Y en este camino que nos queda por recorrer, también me pregunto si mi encerado digital tendrá IA, y mediante sensores de calor corporal, reconocerá mi estado de ánimo y se irá apagando paulatinamente en el transcursos de las últimas horas de la mañana. Lo dice la segunda ley “ La única manera de descubrir los límites de lo posible es aventurarse hacia lo imposible”. Todo esto y más, pertenece a un ensayo y a una posterior revisión de un libro de este autor, que lleva un título tan sugerente como “Peligros de la profecía: la falta de imaginación”.
Mirando hacia un futuro educativo muy próximo, creo que la Tecnología Imaginativa está llamando a nuestras escuelas sin cesar. Tock, tock ¿estais ahí?