Reflexións
10 sitios de interese educativo (5/10: Publicacións)
7 mar
http://www.ince.mec.es/revistaeducacion/
Publicación científica del ministerio de educación fundada en 1940.
http://www.comunicacionypedagogia.com/cyp.html
Revista Comunicación e Pedagoxía con artigos de actualidade e recursos TIC de periodicidade regular tendo como destinatarios os centros educativos e a comunidade educativa en xeral.
http://rusc.uoc.edu/ojs/index.php/rusc/
Revista de universidade e sociedade do coñecemento impulsada pola UOC.
http://www.quadernsdigitals.net/
Revista de novas tecnoloxías e sociedade
http://dim.pangea.org/revistaDIM19/revistanew.htm
Revista DIM (Didáctica Innovación Multimedia) da Universidade Autónoma de Barcelona. de periodicidade cuadrimestral.
Revista da UOC sobre tecnoloxías e multimedia de interese polos seus artigos especializados e titoríais sobre software comercial e libre.
![]() |
Título/proxecto Observatorio ITE
Url: http://recursostic.educacion.es/observatorio/web/es/home
Descrición: Observatorio de recursos, publicacións e monográficos para docentes usuarios das TIC nivel medio. |
INDICES de IMPACTO DAS PUBLICACIÓNS
Nivel de prestixio das publicacións no eido das ciencias sociais.
A vueltas con el formato .iwb (¿estándar de la pdi?)
8 feb
A vueltas otra vez con un tema que tuvo sus inicios en el 2007 donde el BECTA anunciaba que iba a promocionar un formato común para todas las pizarras digitales del mercado, el .iwb (interactive whiteboard) que fuera apoyado por la mayoría de empresas de software PDI del mercardo (SMART, Promethean, RM, Hitachi firmaron este acuerdo.
Mientras SMART y Promethean son las compañías dominantes en el sector, aunque hay muchos casos de centros educativos que utilizan otras soluciones, se puede apreciar en el mercado de las TIC muchas otras compañías que se están asomando a este campo, tal y como pudimos ver en BETT este año. Siendo la mayoría de los softwares muy similares (lápices, textos, formas, multimedias…) el formato común no se generaliza y deriva en problemas a la hora de que convivan varias “especies” de PDI distintas en un mismo centro educativo.
La apuesta decidida de RM Easiteach Next Generation por este formato, así como la nota de prensa de SMART sobre su Notebook 10.7 el cual soportará el estándar iwb, nos da alguna pista sobre esta tendencia:
To further support SMART’s commitment to interoperability, SMART Notebook 10.7 collaborative learning software – expected by March 2011 – will support the interactive whiteboard common file format (.iwb), enabling users to import and export .iwb files to and from SMART Notebook software.
Otros grandes como Promethean’s ActivInspire (v1.4) aún no soporta este formato y PowerPoint por su trayectoria no tiene muchas señales de hacerlo y por lo de ahora tenemos Torre de Babel en eso de los lenguajes de programación… aunque es verdaderamente necesario un formato común?
Non me amoles mamá. Estou aprendendo!!!
31 dic
4 anos xa do título tan iconoclasta “Don’t Bother Me Mom—I’m Learning!: How computer and video games are preparing your kids for 21st century success and how you can help!” chegan as nosas pantallas, al fin en boa calidade. Marc Prenski , Punset, 30 minutos por diante, videoxogos e innovación educativa.
http://www.rtve.es/mediateca/videos/20101205/redes-molestes-mama-estoy-aprendiendo/953666.shtml
Os 10 “comportamentos” dixitais…
29 dic
Seguindo a temática da ética e comportamento na rede
,
a plataforma 10comportamientosdigitales nos amosan materiais pedagóxicos descargables interesantes para o traballo na aula, así como unha guía metodolóxica baseada en pequenos obradoiros de uso e non abuso da rede centrados no “mantra”: “A túa responsabilidade é igual de real no virtual”.
É de recibo salientar tamén neste senso a última mesa redonda a cargo do CSI (Centro Seguridade Internet León ) o pasado 20 de decembro (Uso seguro y saludable en internet) e os excelentes e interesantísimos aportes do INTECO nesta materia que nos aportan un uso menos electrodoméstico, xusto no seu trysumerismo e un uso máis civilizado dos contidos da rede :
- Guía de menores en Internet para padres y madres
- Guía sobre las redes sociales, menores de edad y privacidad en la Red
- Guía para la protección legal de los menores en el uso de Internet
- Guía práctica sobre cómo activar y configurar el control parental de los sistemas operativos
- Guía de herramientas de seguridad para hogares
- Guía sobre ciberbullying y grooming
Farto do “Online Disinhibiton Effect”
29 dic
Ou…”Na rede ningúen sabe que eres un can”… Dun tempo a esta parte nalgúns foros, proxectos, listas e faladoiros “leo” unha certa desinhibición na participación na rede… e que leva a que persoas aparentemente morais se convirtan en auténticos imbéciles socialmente inaceptables nestas entornas. O “Flaming” non é novo, aínda que sí o é a total desinhibición de exibirse auténtico con salidas de tono e argumentos dicotómicos setenteiros e sentirse libre sen impunidade. Coido que é un problema crecente nas relacións a través das novas tecnoloxías (redes sociais e demais…) e que ten un compoñente de fallo neurofisiolóxico no córtex orbifrontal.
Este dato é un feito e estase estudando na actualidade, é o “Online Disinhibiton Effect”, unha licenza para ser soez; o psicólogo social Jonh Suler especifica as razóns:
As razóns do efecto “desinhibición”.
- O anonimato. Cando as persoas teñen a oportunidade de desvincular a súa conduta no chat do “mundo real” e da súa identidade, senten máis dispostos a abrirse e máis protexidos. Digan o que digan, non van ter que responsabilizarse por iso nin se relacionará co resto da súa vida. Prodúcese así unha “disociación”.
- A invisibilidade. Esta característica da sociedade virtual permite a todos introducirse en lugares e facer cousas que doutro xeito non serían capaces. Non existe a inquietude sobre o aspecto persoal e a voz nin hai que controlar a expresión da cara. Isto pode simular a postura dun psicoanalista que senta de modo que o paciente non poida observalo nin observar as súas reaccións. Deste xeito este sente capaz de revelar sen inhibicións os seus sentimentos e inquietudes máis íntimas.
- Asincronía ou reacción retardada. A comunicación en foros e mails é asincrónica. É dicir, non se realiza en tempo real. Este feito pode compararse a unha situación na que se di algo demasiado íntimo ou demasiado hostíl e sáese correndo para eludir unha resposta inmediata.
- Vemos o que queremos ver. A ausencia de sinais non verbais xuntamente co texto produce curiosos efectos. Asignamos características ao outro de acordo coas nosas expectativas, desexos e necesidades. A interacción faise fluída e desinhibida porque construímos na nosa mente ao noso interlocutor, polo que este termina sendo nosa propia creación.
- A nivelación do status. As relacións virtuais nivélanse en poder. Desaparece a figura ascendente ou de autoridade e establécense relacións igualitarias, de compañeirismo. Por esa razón, ninguén se cohíbe ao facer afirmacións transgresoras ou comportarse mal.
Coido que moitos/as as veces vemos o anel de Giges nisto da rede; será mellor, alomenos, poñer emoticonos ou darlle unha pensada máis ao escrito antes de premer o botón enviar.
Ou utilizar máis o botón descartar!!!.
Eu lurkeo, ti lurkeas, él lurkea…web social?
16 oct
Repasando artigos de interese nos bits máis reconditos dos discos duros atopo un artigo que noutrora era unha novidade e que agora recobra certo interese nestes tempos que a web seica é máis social.
O fenómeno do “Lurking” ou participación pasiva é un feito…centos de correos, miles de retweets, e incansables blogs que son ecos doutros tantos… as comunidades rapidamente pasan da efervescencia a languidecer…coa sensación de que todo está ¿inventado?.
Iñaki Murua, autor do devandito artigo, o explica dunha maneira sintética e moi clara.
Merece a pena deterse a botarlle un ollo a unha “web do eco” que ten as súas propias medidas 90-9-1
Si, si xa sei que estou inflado das soflamas de Nicholas Carr!!!
E tí que Lurkeas ou colaboras?
Aprender xogando.
6 oct
Aprender probando>Aprender facendo>Aprender Xogando.
Punset dixit (outra vez):
Vía: http://videojuegos.leer.es/ (Flavio Escribano)
Los jóvenes a los que se les permite jugar con videojuegos en los que deben atender numerosos factores aprenden más rápidamente que los demás a distinguir lo esencial de lo importante, a fijarse en lo que de verdad cuenta y a prescindir de lo secundario… Las consolas hacen esto a la carta: lo llaman “atención visual selectiva”… aprenden probando –acertando unas veces y equivocándose otras– a desarrollar estrategias para salvar obstáculos… Los especialistas lo califican de “conciencia situacional“, que a lo largo de los últimos años ha hecho que los pedagogos y filósofos urdieran la “estrategia de la innovación multidisciplinar”. Hoy es imposible innovar sin recurrir a la multidisciplinariedad y es imposible familiarizarse con ella sin videojuegos.












